معرفی شرکت
تاريخچه سازمان برق شيراز

برق رساني شهر شيراز – واحدهاي توليد برق

مقدمه :

انرژي برق به علت سهولت توليد و انتقال و تميزي و قابليت تبديل به انواع ديگر انرژي ها خيلي زود مورد توجه قرار گرفت.  در ابتدا مولد هاي برق مستقيم ساخته شدند كه براي برق رساني به شهرها مورد استفاده قرار     مي گرفتند. در اين شبكه ها اجبارا" از ولتاژ كم استفاده مي شد  و از مولد هاي نسبتا" كوچك استفاده مي گرديد كه با توسعه شهرها و توسعه صنايع جوابگوي نياز هاي روزافزون نبودند. پس از چندي شبكه هاي برق رساني مستقيم رفته رفته از صحنه خارج شد و جاي خود را به برق متناوب داد. به منظور هماهنگي توليد برق متناوب با تغييرات سينوسي در سطح جهان انتخاب شد. در انتخاب فركانس در سطح جهاني توافق كامل به عمل نيامد. فركانس بايد به حدي بالا انتخاب شود كه تناوب برق و كم و زياد شدن نور چراغ ها  براي چشم انسان قابل تشخيص نباشد  و نيز موتورهاي جريان متناوب با سرعت مناسب بگردند  فركانس هايي در حدود 50 تا 60 هرتز جوابگوي اين كار ما هستند  و به اين دليل بود كه  بعضي از كشورها 50 هرتز و بعضي ديگر مانند آمريكا 60 هرتز را انتخاب كردند .

نيروي برق يا الكتريسيته از شگفت انگيزترين يافته هاي بشر است . در دو سده گذشته و بويژه در قرن حاضر ، نيروي برق چهره جهان و زندگي آدمي را بكلي دگرگون كرده است . امروزه به مدد فن آوري نيازهاي انسان به نيروي برق آن چنان گسترده و گوناگوني يافته است كه بدون آن زندگي آدمي بكلي مختل مي گردد .

ورود برق به ايران و استان فارس داستاني شنيدني است : در سال 1279 براي نخستين بار جهت روشنايي حرم مطهر حضرت امام رضا (ع) يك دستگاه موتور برق 12  اسبي با ولتاژ 110 ولت از خارج خريداري و در محل حرم نصب گرديد . در سال 1283 آقاي حاج حسين امين الضرب نخستين كارخانه برق عمومي را در كشور تأسيس كرد و در شهرداري تهران واحدي به نام اداره روشنايي ايجاد نمود . تا اين سال براي مديريت برق كشور واحدي وجود نداشت و تصميمات كلان از طريق وزارت كشور و سازمان برنامه و بودجه به شهرداري ها ابلاغ و اعمال مي شد .

تاريخچه سازمان برق شيراز :

در سال 1303 يك دستگاه مولد برق 30 كيلوواتي توسط بخش خصوصي خريداري و در مغازه اي در خيابان داريوش ( توحيد ) نصب گرديد . اين دستگاه برق محدوده كمي از خيابان زند تا محل كنسولگري انگليس ( محل فعلي حسينيه شلمچه ) و تعداد محدودي از مغازه ها و منازل اطراف را تنها جهت روشنايي تغذيه مي نمود .

در سال 1305 شخصي به نام آرين ( مرحوم ) نسبت به تأسيس كارخانه ريسندگي در خيابان سعدي كه بعدها به خيابان چراغ برق معروف گرديد ، اقدام نمود و كارخانه مذكور دو دستگاه ژنراتور ديزل 87 كيلوواتي خريداري و در كنار كارخانه نصب نمود . ژنراتورهاي فوق روزها برق كارخانه ريسندگي را تأمين و شب ها فقط جهت روشنايي قسمتهايي از خيابان زند ، چهارراه مشير ، شهرداري و منازل تعدادي از تجار معروف شهر تا انتهاي خيابان زند به طرف ميدان امام حسين ، سمت خيابان داريوش تا چهار راه مشير و خيابان فعلي هجرت كه در آن زمان به خيابان فرمانيه ( محل استقرار فرمانداري شيراز ) معروف بود را تأمين مي نمود.

 با گسترش شبكه برق و افزايش تقاضا بعداً 4 دستگاه مولد بزرگتر (  از 140 تا 540 ) كيلوواتي خريداري ، نصب و مورد بهره برداري قرار گرفت . براساس نقل قول قدماي اداره برق ، در سال 1347 دو دستگاه موتور برق 78 كيلوواتي توسط يك شركت انگليسي خريداري و آنها موتور برق هاي مذكور با متعلقات آن را باز نموده و كاملاً تميز كردند و بعداً آن ها را رنگ آبي زده و در صندوق هاي مخصوص گذاشته و به انگلستان ارسال نمودند . دستگاههاي مولد برق جهت روشنايي به مجموعه اي تبديل گرديد كه مديريت آن به صورت يك شركت سهامي خاص و در اختيار مالكين مولدها قرار داشت . مولدهاي نصب شده تا سال 1338 در سرويس قرار داشتند و موسسه فوق الذكر در شهر به نام چراغ برق معروف بود .

در سال 1332 اولين موسسه مستقل به نام بنگاه برق شيراز (موسوم به برق شهرداري) تاسيس و زير نظر شهرداري مسئوليت تامين برق شهر را به عهده گرفت . و توسط يكي از صاحب منصبان معروف شهر به نام آقاي عبدالحسين خان دهقان نسبت به خريداري 4 دستگاه مولد ديزل از 400 تا 3000 كيلووات اقدام و در محل نيروگاه شماره 1 واقع در انتهاي خيابان برق محل فعلي معاونت بهره برداري انتقال ( سالن آمفي تأتر ) نصب گرديد . 2 دستگاه از ديزل هاي منصوبه داراي قدرت 4328 كيلوولت آمپر كه توانايي توليد 2500 تا 3000 كيلووات را دارا بودند و 2 دستگاه ژنراتور ديزل 750 كيلوواتي كه همگي داراي موتور اينتر پرايز آمريكايي بوده و ژنراتورهاي آنها زيمنس بود . ضمناً ولتاژ خروجي ژنراتورهاي 3000 كيلوواتي 11 كيلوولت و ولتاژ ژنراتورهاي 750 كيلوواتي 400 ولت بود كه با ترانسفورماتور به 11 كيلوولت تبديل مي گرديد .

بايد خاطرنشان كرد كه كوچه نيروگاه شماره 1 به نام برق شهردار نام گرفت ، ليكن هرگز شهرداري شيراز اقدامي جهت ساخت نيروگاه و خريد ژنراتور ننمود ، اما آن زمان رسم بود كه افراد مشخص به عنوان شهردار انتخاب مي شدند از قبيل مرحوم حكمت ، مهرزاد، عبدالله خان قوامي ، عبدالحسين خان دهقان كه آخري داماد خود مرحوم مهندس خمسي باجناق آقاي دكتر قربان ( دكتر معروف قديمي شيرازي ) را كه مهندس مكانيك و تحصيل كرده انگلستان بود را جهت اداره نمودن نيروگاه شماره 1 شيراز برگمارد .

با نصب مولدهاي جديد و افزايش مصرف برق نسبت به نصب چراغ هاي روشنايي در محلات و نصب چراغ هاي دو طرفه در خيابان زند اقدام گرديد . البته اولين چراغ هايي كه در خيابان زند نصب شد ، چراغ هايي مجهز به 3 عدد لامپ فلورسنت 40 واتي بود . كارگاههاي صنعتي جديد بوجود آمد و مجدداً تقاضاي انرژي برق بالا رفت . به طوري كه مصرف روزانه برق 3000 تا 4000 كيلووات بود و اين مصرف در شب ها به 8000 كيلووات ميرسيد . لذا آقاي مهندس خمسي ضمن تماس با كارشناسان تهراني و تحقيق بسيار با شركت اينرپرايز تماس گرفت و چنين عنوان نمود كه چون در كشور ما گاز وجود دارد ما خواهان ژنراتوري هستيم كه بتوان با دو سوخت گاز و گازوئيل كار نمايد . لذا با موافقت شركت اينترپرايز يك دستگاه مولد 16 سيلندر دوگانه سوز ساخته و توسط خانواده دهقان خريداري و در نيروگاه شماره 1  انتهاي خيابان مشير غربي ( سه راه برق ) نصب گرديد و لذا وضعيت برق بهتر شد . ولي ديري نپائيد كه مجدداً ظرفيت نيروگاه تكميل و يا به عبارتي فول بار شد .

در ادامه مطلب ذكر اين نكته لازم است كه با تأسيس نيروگاه شماره 1  در سه راه برق ، كارخانه پارچه بافي ايگار نيز در كنار نيروگاه تأسيس گرديد . مرحوم ايگار ، حاج علي اكبر ايگار بود كه در ميان مردم شيراز پارچه دبيت حاج علي اكبري معروف بود . ضمناً موحوم ايگار همان شخصي است كه دروازه قرآن به شكل امروزي را ساخت . بعضي ها اعتقاد داشتند و نظرشان اين بود كه سرمايه گذار نيروگاه شماره 1  شيراز مرحوم ايگار بوده است ، ليكن اين مطلب صحيح نيست و كارخانه پارچه بافي ايگار در زمان تأسيس ، خودش يك موتور برق 750 كيلوواتي اينترپرايز خريداري و جهت كارخانه ريسندگي استفاده مينمود و شب ها به نيروگاه شماره 1  جهت تأمين برق شهر كمك مي كرد .

ضمناً در نصب موتور 3000 كيلوواتي دوگانه سوز دو كارشناس آلماني به نام هاي آقايان استيشن و مهندس يوخ شركت داشتند كه آقاي استيشن از فراريان جنگ جهاني دوم بود كه آلماني سويسي الاصل بود كه توسط مهندس خمسي استخدام گرديده بود و آقاي مهندس يوخ آلماني بود و توسط مرحوم زنده ياد حاج محمد نمازي جهت ساخت بيمارستان نمازي ( معروف به بيمارستان 500 تختخوابي ) و راه اندازي دستگاه آب شيراز به كار گرفته شده بود و ضمناً دستگاه آب شيراز واقع در محل فعلي خيابان ملاصدرا – خيابان شهيد جمالي خود داراي چندين موتور برق ديزل بزرگ بود كه در بعضي از مواقع به برق شهر كمك مي كرد .

ضمناً فونداسيون موتور دوگانه سوز 3000 كيلوواتي توسط كاركنان بنگاه برق ريخته شد .

در ادامه روند افزايش مصرف برق در شهر شيراز دو باره كم بود برق بوجود آمد و مسئولين بنگاه برق به اين فكر افتادند كه ديگر مولدهاي ديزلي جوابگوي شهر شيراز نيست و لذا بايستي فكر ديگري كرد . بنابراين مطالعات اوليه جهت خريد توربين گازي شروع شد و تصميم گرفته شد با توجه به فاصله كم كشور از اروپا نسبت به آمريكا به علت بعد مسافت از يك كشور اروپايي خريداري گردد . مدير عامل وقت آقاي مهندس خمسي پس از تحقيقات لازم وارد مذاكره با شركت سولزرسوئيس گرديد و با آنها تماس گرفت . لازم به توضيح است كه اصولاً شركت سولزرسوئيس يك شركت سازنده دستگاه هاي ريسندگي و پارچه بافي بود و كارخانه ريسندگي كه توسط مرحوم ايگار خريداري شده بود ساخت شركت سولزر بود . لذا پس از مذاكرات لازم بنگاه برق نسبت به خريد يك دستگاه توربين سولزر از كشور سوئيس با قدرت 10000 كيلووات در سال 1343  اقدام نمود .

در سال 1344 اولين توربين گازي در نيروگاه جديدالاحداث شماره 2 واقع در بلوار مدرس نصب و مورد بهره برداري قرار گرفت . به منظور صرفه جويي اقتصادي برنامه ريزي گرديد كه فونداسيون و نصب توربين توسط كاركنان بنگاه برق ، 2 نفر كارشناس خارجي و يك نفر مترجم ايراني نسبت به انجام كار اقدام نمايند . همزمان با خريد توربين و با توجه به احداث خط لوله گاز جهت كارخانه پتروشيمي شيراز ، شركت نفت با بستن قراردادي روزانه 3000 متر مكعب گاز را به نيروگاه اختصاص داد . با توجه به مضيقه مالي در قرارداد سولزر هيچگونه بورسيه اي جهت پرسنل در نظر گرفته نشده بود . لذا تعدادي از پرسنل بازخريد شده شركت نفت به استخدام بنگاه برق درآمدند و در مدتي كه كارشناسان سولزر در ايران بودند كار را از آنها ياد گرفتند . البته با تأسيس وزارت آب و برق بنگاه برق سر و ساماني پيدا كرد و تعدادي تكنسين جهت آموزش به سوئيس و تهران اعزام گرديدند . توربين سولزر با دو سوخت گاز ، گازوئيل و ميكس ( تركيب گاز و گازوئيل ) كار مي كرد . بعد از در سرويس قرار گرفتن توربين سولزر روزها نيروگاه ديزلي برق شهر را تأمين و از ساعت 4 بعد از ظهر توربين گازي سولزر راه اندازي مي شد و بار از روي واحدهاي ديزل به توربين منتقل مي گرديد و تا ساعت 11 شب برق شهر شيراز بوسيله توربين تأمين ميگرديد و از ساعت 11 شب به بعد مجدداً بار به واحدهاي ديزل منتقل مي شد . البته لازم به ذكر است مدت راه اندازي توربين سولزر 20 دقيقه بود .

در سال اول به علت پايدار نبودن وضعيت فشار گاز بهره برداري از توربين بين ساعت 16 تا 23 شب امكان پذير بود و لذا با بوجود آمدن بحران كم بود گاز و افزايش مجدد بار شبكه مجدداً با شركت سولزر تماس گرفته شد و امكان و تغذيه نيروگاه از نفت گاز ( گازوئيل ) را مورد بررسي قرار دادند . در تابستان سال 1345 مجدداً شهر شيراز با كمبود برق مواجه شد كه با اختصاص گاز بيشتر توربين به صورت شبانه روزي با دو سوخت كار ميكرد و با پيگيري وزارت آب و برق روزانه 000/30 متر مكعب گاز به نيروگاه اختصاص يافت و توربين سولزر به صورت تمام وقت در مدار قرار گرفت . قبل از اينكه توربين سولزر در مدار برق قرار گيرد ، حداكثر ولتاژ توزيع 11 كيلوولت بود و از نيروگاه شماره 1 برق 11 كيلو ولت خارج مي گرديد و در مركز مصرف بوسيله ترانسفورماتورهاي 400/11000 ولت توزيع مي شد .

با آمدن سولزر تعداد خطوط 11 كيلو ولت 6 و 5 خط از نيروگاه هاي شماره 1 و 2 بود و ضمناً چراغ هاي معمولي و لامپ هاي فلورسنت خيابان زند به لامپ هاي جيوه اي تغيير يافت . در حال حاضر با توجه به مقرون به صرفه نبودن كاركرد توربين سولزر با راندمان 11 تا 12 % و با سرويس آمدن نيروگاه گازي سيكل تركيبي در سال 1381 با مجوز مركز كنترل كشور واحد سولزر براي هميشه از مدار شبكه برق خارج گرديد .

       البته براي توسعه برق شبكه ، برق شيراز

در سال 1343 يك دستگاه توربين سيّار گازي فرانسوي ( آلستون ) با قدرت 7000 كيلو وات كه با سوخت جت و نفت گاز كار مي كرد و بر روي تريلي قرار داشت در محوطه نيروگاه شماره 2 نصب گرديد . اين توربين از تهران فرودگاه مهرآباد به شيراز آورده شده بود . يك سال بعد يعني

در سال 1344 سه دستگاه توربين فيات نصب و برق رساني به شهرهاي نزديك مانند كوار و مرودشت انجام گرديد. و در اين سال با روي كار آمدن اداره آب و برق و تشكيل شركت برق منطقه اي فارس ، اداره يا سازماني كه برق شهرداري محسوب مي شد به اين شركت منتقل گرديد و آقاي مهندس رحماني بعنوان اولين مدير عامل اين شركت معرفي گرديد . با آمدن آقاي مهندس رحماني ، ايشان اقدام به احداث سه باب ساختمان در خيابان تختي (شهناز) – خيابان فردوسي و خيابان فخرآباد مي نمايند كه ساختمان تختي فعلي بعنوان برق شيراز و كليه مناطق شهر شيراز و تمام روستاهاي حريم شهر شيراز را پوشش ميداد . در سال 1344 اولين توربين گازي نيروگاه قديم شيراز واقع در بولوار مدرس (نيروگاه شماره 2) مورد بهره برداري قرار گرفت و شركت برق منطقه اي فارس بتدريج امور مربوط به توليد ، انتقال و توزيع برق در مناطق فارس و بوشهر را برعهده گرفت .

در سال 1350 مولدهاي ديزلي نيروگاه شماره 1 يكي به شهر جهرم و ديگري به داراب و نيروگاه 3000 كيلو واتي اينترپرايز جهت راه اندازي سولزر در مواقع اضطراري به نيروگاه شماره 2 منتقل گرديد .

در سال هاي 1351  الي 1354 سه دستگاه توربين گازي 20 مگاواتي B B C و B S C خريداري و در نيروگاه شماره 2 نصب و مورد بهره برداري قرار گرفت . با اين حال در سال 1356 با توسعه سريع كشور ، بحران شديد كمبود برق به حدي بود كه خاموشي به صورت نوبتي اعمال مي شد كه در آن زمان با مناقصه خريد و نصب نيروگاه اتمي بوشهر نسبت به خريد يك واحد گازي 60 مگاواتي Silent مارك ترافويونيون (كرافت) از زيمنس آلمان اقدام گرديد كه با ظهور انقلاب اسلامي ايران و بوجود آمدن مناقشه ها ، توربين مذكور در سال 1362 در نيروگاه شماره 2 شيراز مورد بهره برداري قرار داده شد .

سيستم توزيع برق در ابتداي ورود برق به شيراز تا به امروز

چگونگي توزيع برق در شهر شيراز تا قبل از احداث نيروگاه شماره 1 واقع در خيابان مشير غربي ( سه راه برق ) به صورت برق خروجي با ولتاژهاي 380 و 220 مستقيماً از ژنراتورها بود . برق توليدي پس از خروج از نيروگاه بوسيله تعدادپايه سيماني مخصوص چند ضلعي با مقره هاي مخصوص به نام شكُلي و با سيم هاي مسي نمره ( سطح مقطع ) 10 ، 16 و 25 به محل هاي مصرف مي رسيد و سپس با دو رشته سيم نمره 5/2 قيري جهت انشعاب هاي تك فاز و يا چهار رشته سيم نمره 5/2 قيري جهت انشعاب هاي سه فاز تقسيم ميگرديد . سيم هاي انشعاب با كانكتورهاي مسي به سيم هاي اصلي هوايي و سيم هاي اصلي هوايي به كلمپ هاي مسي دو پيج ته خط مي گرديد . كابل هاي فشار ضعيف خروجي از نيروگاه به خط هوايي عمدتاً كابل هاي 25 +50*3 مسي بود كه رشته نول آن به صورت شيلدي قرار داشت و ضمناً بر روي پايه فشار ضعيف روي كابل هاي مذكور نوعي سركابل قيري نصب ميگرديد و در داخل نيروگاه نيز فيدرها و كابل هاي مربوطه آنها داراي سركابل قيري فشار ضعيف بودند . ضمناً عمده كابل هاي فشار ضعيف داراي عايق كاغذي بودند و كابلشوهاي آنها مسي و لحيمي بود . همانگونه كه قبلاً نيز توضيح داده شد ، محدوده توزيع برق با اين وضعيت حداكثر شعاع 150 تا 200 متري اطراف نيروگاه بود و در انتهاي خط افت ولتاژ شديد حكمفرما بود .

 

با احداث نيروگاه شماره 1 در سه راه برق و نصب ژنراتورهاي اينترپرايز كه ژنراتورهاي 3000 كيلو واتي داراي ولتاژ خروجي 11 كيلو ولت بودند و ژنراتورهاي 750 كيلو واتي از طريق نصب ترانسفورماتور در نيروگاه امكان توليد ولتاژ 11 كيلو ولت را بوجود آورند . اولين باس بار و كليدخانه 11 كيلو ولتي با دژنگتورهاي روغني را بوجود آوردند . متعاقب آن نسبت به خريد و نصب تعدادي كيوسك هاي برق از شركت هاي زيمنس و AEG با تجهيزات 11 كيلو ولت اقدام و در محل هاي مختلف شيراز نصب گرديد و كابل كشي هاي فشار متوسط جهت انتقال برق به كيوسك هاي مربوطه انجام شد .

اولين كابل هاي فشار متوسط كه توسط بنگاه برق خريداري و احداث گرديد ، كابل هاي فشار متوسط روغني ( با كاغذ آغشته به روغن ) تك سرب و با مقطع 95 * 3 جهت مسيرهاي اصلي و رينگ و كابل هاي 16 * 3 جهت پست هاي انشعابي بود .

در ابتداي احداث نيروگاه شماره 1 سه خط نيروگاه 1 به شماره هاي معروف 2 ، 3 و 4  احداث گرديد كه همگي سه خط مذكور از نيروگاه شماره 1 تا پست فلكه مصدق معروف به پست ابوذرعا ادامه مي يافت و در حقيقت پست ابوذرعا يك سويچ برد و آخرين محل ( انتهاي ) كابل هاي برق بود . به طور مثال خط 2 مسير آن به صورت زير بود :

نيروگاه شماره 1 – پست كيوسكي سينما سعدي – پست كيوسكي چهار راه پمپ بنزين – پست كيوسكي چهار راه مشير – پست كيوسكي سه راه احمدي و بالاخره پست برق ساختماني و سويچ برد فلكه مصدق و يا خط 4 مسير آن به صورت زير بود :

نيروگاه شماره 1 – پست كيوسكي چها راه گمرك – پست كيوسكي دروازه كازرون – پست كيوسكي دروازه شاهدايي – پست كيوسكي فلكه خاتون و بالاخره پست سويچ برد فلكه مصدق ( ابوذرعا )

همانگونه كه قبلاً گفته شد با افزايش مصرف برق و توسعه شبكه ، استفاده از مولدهاي ديزلي ديگر به صرفه نبود و نيروگاه شماره 2 واقع در بلوار مدرس با نصب توربين سولزر شروع به كار نمود . همزمان تعداد خطوط خروجي از نيروگاه شماره 1 ( سه راه برق ) به 5 و تعداد خطوط خروجي از نيروگاه شماره 2 ( بلوار مدرس ) به 6 خط افزايش يافت و ضمناً خطوط مذكور بوسيله كابل هاي رابط به يكديگر مربوط گرديدند . بعد از نصب توربين سولزر با توجه به اينكه خروجي توربين سولزر 11 كيلو ولت بود و خروجي توربين مستقيماً جهت توزيع برق به بيرون انتقال مي يافت ، هرگونه اتصالي در خطوط توزيع فشار متوسط مستقيماً بر روي ژنراتور توربين منتقل مي گرديد و باعث از سرويس خارج شدن توربين و صدمه به واحد توربين مي گرديد . لذا در اولين قدم يك خط مستقيم از نيروگاه شماره 1 به نيروگاه شماره 2 جهت مواقعي كه توربين سولزر از سرويس خارج ميگردد ، احداث گرديد . اين خط توسط گروه آقاي رمضاني ( شخص مذكور متأسفانه بعدها در ايستگاه پل خان دوچار برق گرفتگي 66 كيلو ولت گرديد و كشته شد ) احداث گرديد . متعاقب آن نسبت به نصب يك دستگاه ترانسفورماتور با ولتاژ 11/66 كيلوولت با قدرت 5/12 مگاولت آمپر در نيروگاه شماره 2  اقدام و اولين خط 66 كيلوولت از نيروگاه شماره 2 تا محل فعلي ايسگاه 66 كيلو ولت سيمان احداث شد . لازم به ذكر است كه كارخانه سيمان فارس با راه اندازي يك كوره 200 تني شروع به كار نمود . اگر چه كارخانه سيمان خود داراي نيروگاه بود ، ليكن يك انشعاب برق 11 كيلو ولت از نيروگاه شماره 1 با احداث خط هوايي معروف به خط هوايي قصرالدشت با پايه هاي 15 متري با سيم مسي نمره 25  احداث و از طريق خيابان قصرالدشت ، خيابان همت به كارخانه سيمان رسيد . ليكن با احداث خط 66 كيلو ولت توربين ( نيروگاه شماره 2 ) به ايستگاه سيمان با نصب يك دستگاه ترانسفورماتور 5 مگاولت آمپري با ولتاژ 6.9/66 كيلو ولت اولين ايستگاه 66 كيلو ولت در شيراز راه اندازي گرديد و سپس با احداث خط 66 كيلو ولت انشعابي از خط 66 كيلو ولت نيروگاه به ايستگاه سيمان ، ايستگاه اميركبير با نصب يك دستگاه ترانسفورماتور AEG با قدرت 5/7 مگاولت آمپر شروع به كار نمود و در اولين قدم نسبت به احداث دو خط فشار متوسط زميني با كابل هاي روغني 95 * 3  از ايستگاه اميركبير به نيروگاه شماره 1 ( سه راه برق ) اقدام شد . دو خط مذكور معروف به خط 1 نيروگاه بود كه مسير آن از ايستگاه اميركبير به پست چهار راه هوابرد و سپس ورود به نيروگاه شماره 1 و خط دوم معروف به خط مستقيم از ايستگاه اميركبير مستقيماً به نيروگاه شماره 1 وارد مي گرديد .  

سپس خط دومداره 66 كيلو وات شيراز - مرودشت معروف به خطوط پل خان ، پالايشگاه احداث و امكان برقدار نمودن شهر مرودشت بوجود آمد . سپس خط رينگ شيراز معروف به خط شمال و جنوب احداث و متعاقب آن نسبت به ساخت ايستگاه هاي قرآن ، دانشگاه و صنايع اقدام گرديد . در سال 1350 ( در جشن هاي دو هزار و پانصد ساله ) تعداد زيادي كيوسك هاي برق توزيع در شهر نصب و وضعيت شبكه برق به طور چشمگيري بهبود يافت ، سپس خط 66 كيلو ولت ديندارلو ، بند امير و پل خان احداث گرديد و در ادامه خط از ايستگاه پل خان ، خط 66 كيلو ولت پل خان به ايستگاه كناره احداث شد . خط دو مداره كوار ، باباحاجي احداث و همزمان ايستگاههاي دشت ( بيمارستان سلامي ) ، باباحاجي و كوار نصب گرديد .

در سال 1354 توسط يك شركت ايراني ژاپني به نامه شركت جنرال مكانيك اولين كابل 66 كيلو ولت با سطح مقطعي 150 * 3 مسي روغني مابين دانشگاه تا ايستگاه جديدالاحداث مركزي واقع در نيروگاه شماره 1 سابق و از نيروگاه شماره 1  تا ايستگاه اميركبير احداث گرديد . با نصب ايستگاه مركزي كليه مولدهاي ديزل از محل فعلي آمفي تئاتر مديريت بهره برداري انتقال جمع آوري و به شهرستان هاي استان فارس و يكي نيز به نيروگاه شماره 2 ( توربين ) منتقل گرديد و باس بار نيروگاه شماره 1 همان باس بار ايستگاه مركزي شد .

بعد از انقلاب بعلت جنگ تحميلي و تحريم هاي بوجود آمده تعدادي ايستگاه 66 كيلو ولت از كشور آلمان شرقي خريداري و ايستگاه هاي فلسطين ، مدرس و همت را بوجود آورد . البته تعدادي ايستگاه نيز توسط همكاران شركت برق منطقه اي فارس احداث گرديد كه بارزترين آن ايستگاه معالي آباد بود .

با پيشرفت تكنولژي و بوجود آمدن ايستگاه هاي 66 كيلو ولت GIS با باس بارهاي عايق SF6 و احداث كيلومترها كابل 66 كيلو ولت تك رشته اي 500 * 1 مارك ASA سوئد ايستگاهاي فردوسي و فلسطين جديد نيز ساخته و برقدار گرديد . در پايان ذكر موارد زير را ضروري ميدانم :

1 – پرسنل اوّليه برق زحمات زيادي جهت گسترش برق در استان فارس خصوصاً شهر شيراز متحمل گرديدند . پرسنلي كه براي نصب يك پايه سيماني حتي جرثقيل در اختيار نداشتند و با نصب يك چهار پايه در يك كمپرسي و نصب يك عدد جرثقيل سقفي روي آن ، نسبت به نصب پايه اقدام مي نمودند .

2 – پرسنلي كه جهت انجام تعميرات ابزار و وسايل كار خود را با فرغون به محل كار ( بعضاً چند كيلومتر ) مي بردند .

3 – پرسنلي كه زماني كه بر سر كار مي آمدند ، هرگز زمان برگشت آنها به منزل و نزد خانواده خود مشخص نبود و هيچگونه اضافه كاري نيز دريافت نمي نمودند .

4 – پرسنلي كه در انبار برق حتي 20 متر كابل روغني اضافي جهت بستن يك دست مفصل در اختيار نداشتند ولي به هر صورت كار را انجام مي دادند .

و بالاخره پرسنلي كه در حال حاضر نيروي برق توليدي را از 63 مگاوات در سال 1352 به 1067 مگاوات در سال 1396 رسانيده اند .

 

                                                                            ياد و خاطره آنها هميشه زنده باد و درود خدا بر آنان باد

                                                                                    با احترام – محمد علي بهبود به تاريخ 9/10/96

 

 

آقايان زير مورد مصاحبه قرار گرفته و در تهيه اين مقاله ما را ياري نمودند :

1 – آقاي اسدالله ارغوان                             7 – آقاي حاج حميديان

2 – آقاي سعيد اوجي نيا                            8 – آقاي ماه پيكر

3 – آقاي منوچهر توتونچي                        9 – آقاي اكبر دهقاني

4 – آقاي محمد رضا شيفته                        10 – آقاي تركمان ( مسئول كانون بازنشستگاه )

5 – آقاي شمس الديني                              11 – آقاي كرامت لقماني

6- آقاي مسعود كريميانفرد                        12 – آقاي جليل مظفريان

با تشكر از حمايت هاي همه جانبه و بي دريغ جناب آقاي مهندس عبدالعلي ذنوبي (قائم مقام شركت) و جناب آقاي مهندس محمود سيوف جهرمي كه اين مهم را پيگيري مي نمايند . 

تاریخ به روز رسانی:
1398/03/02
تعداد بازدید:
577
امتیازدهی
میانگین امتیازها:0 تعداد کل امتیازها:0
مشاهده نظرات ( 0)

ارسال نظرات
نام
آدرس پست الکترونیکی شما
شماره تلفن
توضیحات
تغییر کد امنیتی
کد امنیت
كليه حقوق اين وب سايت متعلق به  شركت توزيع نيروي برق شيراز  مي باشد.
Powered by DorsaPortal